Venture travels Verre rondreizen specialist voor Azie en Afrika

Unesco werelderfgoed op Bali

SUBAK

Bali Sawah Subak irrigatieHet waterbeheer en irrigatiesysteem voor rijstvelden op het Indonesische eiland Bali werd ontwikkeld in de 9e eeuw. Voor Balinezen is irrigatie niet alleen het geven van water aan plantenwortels, maar het water wordt gebruikt om een ​​complex, getrapt kunstmatig ecosysteem te bouwen. Het systeem bestaat uit 5 terrasvormige rijstvelden en watertempels van samen bijna 20k ha. De tempels zijn de belangrijkste focus van dit coöperatieve watermanagement systeem van kanalen en waterkeringen, die bekendstaan ​​als Subak.

Religieuze betekenis

Subak is een traditioneel ecologisch duurzaam irrigatiesysteem dat de Balinese agrarische dorpsgemeenschap in Bale Banjar verbindt met Balinese tempels. Het waterbeheer valt onder het gezag van de priesters in de watertempels, die de Tri Hita Karanafilosofie volgen, een zelf-beschreven relatie tussen mens de aarde en de goden. Tri Hita Karana verbindt het rijk van de geest, de menselijke wereld en de natuur. Het totale subaksysteem illustreert dit filosofische principe. Watertempelrituelen bevorderen een harmonieuze relatie tussen mensen en hun omgeving door de actieve betrokkenheid van mensen met een ritueel concepten die de afhankelijkheid van het leven van natuurkrachten benadrukken. Rijst wordt gezien als een gave van God, en het subaksysteem is onderdeel van de tempelcultuur.

Systeem van irrigatie

Onderdelen waaruit het Subak systeem bestaat zijn de bossen die de watertoevoer beschermen, de terrasvormige rijstvelden om het landschap te beschermen, verschillende rijstvelden die door een systeem van kanalen tunnels en waterkeringen met elkaar verbonden zijn, dorpen en tempels van verschillende grootte. Het water stroomt bergafwaarts vanaf de waterbron door de tempel naar het subakland voor irrigatie. De rijstvelden samen met het daarvoor benodigde watersysteem Subak, het coöperatieve kanaalsysteem dat het water gecontroleerd toevoert, hebben het landschap van de afgelopen duizend jaar gevormd. Water uit bronnen stroomt via kanalen door de tempels en vloeit uit over de rijstvelden. In totaal heeft Bali ongeveer 1.200 watercollectieven en tussen de 50 en 400 boeren die de watervoorziening van een waterbron beheren. Elk systeem bestaat uit deze vijf componentendie die de natuurlijke, religieuze en culturele componenten met elkaar verbinden. De gebieden zijn de Opperste Watertempel van Pura Ulun Danu Batur aan de rand van het meer van Batur; het kratermeer wordt beschouwd als de ultieme oorsprong van elk bron en rivier. Verder het subaklandschap van de Pakerisaanse waterberging, het oudst bekende irrigatiesysteem in Bali; het subaklandschap van Catur Angga Batukaru met daarin een 10e-eeuwse inscriptie over de terrassen waartoe ze behoren, tevens de oudste in Bali en een goed voorbeeld van klassieke Balinese tempelarchitectuur; de Koninklijke watertempel van Pura Taman Ayun, de grootste en architectonisch meest vooraanstaande regionale watertempel die de volledige expansie van het subaksysteem uit het grootste Balinese koninkrijk van de 19e eeuw toont. De architectonische onderdelen die te zien zijn in het systeem zijn geïnspireerd door verschillende verschillende oude religieuze tradities, waaronder Saivasiddhanta en Samkhyahindoeïsme, Vajrayanaboeddhisme en Austronesische kosmologie.

In juni 2012 werd Subak toegevoegd aan de werelderfgoedlijst van de UNESCO. In 1981 werd het Subakmuseum geopend in het regentschap Tabanan.

bron: foto: BBTF - tekst: deels wiki